لوکس و دستیافتنی

دانش سازمانی

ایزو و استانداردسازی

دانش سازمانی

این مطلب در ارتباط با مدیریت دانش می باشد و به ادامه مبحث مربوطه بر اساس کتاب زیر می پردازد و سپس به ارتباط آن با استاندارد IATF 16949:2016 خواهد پرداخت :

THE MANAGER’S POCKET GUIDE TO KNOWLEDGE MANAGEMENT
۱) Expressible Knowledge—What We Know We Know But Haven’t Noted

“دانش قابل بیان- چیزی را که میدانیم، میدانیم، ولی آن را ثبت نکردیم”

که این خود، دومین سطح از مدیریت دانش می باشد.

دانش قابل بیان، شامل مواردی است که افراد یک سازمان از آن با خبر هستند، ولی به ندرت می توانند بگویند که این سطح از دانش را در کدام پرونده یا فرایند می توان پیدا کرد . دانش قابل بیان با توضیح و تعریف زیادی همراه است، تا کسی که نسبتا” تازه کار است بتواند به راحتی از آن سر درآورد و استفاده کند. دانش قابل بیان را می توان مکتوب کرد. در واقع این سطح همان چیزی است که ما به اصطلاح به آن ” تجربه ” می گوییم. مدیران برای جمع آوری این سطح از دانش بایستی به جمع آوری موارد زیر بپردازند:
الف) درس آموخته ها
ب) بهترین روش ها و پروسه های انجام کار
ج) اطلاعات مربوط به مشتریان
د) قالب ها و قطعاتی که با روشی تجربی قابل استفاده مجدد هستند
با توجه به تعریف فوق می توان این نتیجه را گرفت که طبق استاندارد ISO9001:2015 و IATF16949 ، سطوح قابل بیان همان درس آموخته های سازمانی یا بعبارتی همان ” تجربه” است که در بندهای ذیل به آن اشاره شده است:
۶-۱-۷) دانش سازمانی
۲-۱-۴-۴) ایمنی محصول
۱-۲-۱-۶) تحلیل ریسک
۲-۲-۱-۶) اقدام پیشگیرانه

و حال دقیقا” متوجه میشویم که چرا استاندارد اصرار به ثبت سوابق ناشی از اقدامات فوق دارد و به عبارتی به دنبال این هدف است تا این سطح از دانش قابل بیان را تبدیل به سطح دانش بیان شده تبدیل نمایید .

 

 

 

 

منبع: کانال تلگرامی @AmirhosseinDoctoran

بدون دیدگاه

Leave a reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*