لوکس و دستیافتنی

جامعه شناسی هنر

جامعه شناسی هنر

جامعه شناسی هنر سرگذشتی دارد


پرسش معیار درباره “هنر و جامعه”، حتی درباره “هنر در جامعه” هر قدر هم که در دو یا سه نسل پیشتر نوگرایانه بوده باشد، در جامعه شناسی هنر مرحله ای پشت سر گذاشته شده است. برخی از صورت مساله ها امروزه کهنه به نظر می رسند، برخی دیگر تازه سربرآورده اند.

این دست کم دلیلی است بر وجود پیشرفت در علوم اجتماعی: از این پس، دیگر امکان ندارد تصور کرد که “هنر”_ یا فرق نمی کند کدام تجربه ی انسانی_ خارج از جامعه تشکیل شده است. نه حتی درون جامعه، چون که این و آن، هم زمان و هم گام تشکیل می شوند. هنر یک صورت (شکل) فعالیت اجتماعی است در میان صورت های دیگر و خصوصیات ویژه اش را دارد.
….
جامعه شناسان هنر می توانند مساعی شان را آزادانه خرج تحقیق در نظم هایی کنند که بر کثرت کنش ها، اشیا، کنشگران، نهادها، و بازنمایی ها حاکم اند و هستی جمعی پدیده هایی را تشکیل می دهند که زیر عنوان “هنر” جمع شده اند.
البته،‌همه ی تحقیقاتی که تاکنون با استفاده از روش های جامعه شناسی کاربردی صورت گرفته اند، نه از لحاظ سودمندی برابرند و نه از لحاظ کیفیت بی نقص اند. اما دست کم از این امتیاز برخوردارند که نتایج عینی ارائه می دهند و شناخت را به پیش می برند، و مثل زیبایی شناسی جامعه شناختی فقط برداشت هایی از هنر یا جامعه عرضه نمی کنند….
می توان برحسب مناطق جغزافیایی، یا برحسب مکتب ها، به شیوه ی افتراقی سنتهای جامعه شناختی معرفی کرد. انواع گوناگون هنرها، برحسب کالاهای منحصر به فرد(هنر های تجسمی)، کالاهای تا بی نهایت قابل باز تولید، بدون لطمه زدن به کیفیت(ادبیات، سینما، عکاسی) یا نمایش های زنده (تئاتر، موسیقی) نیز می توانند اساس معرفی باشند.
….

برگرفته از کتاب جامعه شناسی هنر نوشته ی ناتالی هینیک و ترجمه ی عبدالحسین نیک گهر

بدون دیدگاه

Leave a reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*